Mszycarz szklarniowy (Aphidius Colemani) jest pasożytniczą błonkówką należącą do rodziny Braconidae – męczelkowate i jest pasożytem kilkudziesięciu gatunków mszyc, między innymi mszycy kruszynowo-ogórkowej (Aphis gossypii), mszycy brzoskwiniowej (Myzus persicae) i mszycy złocieniowej (Macrosiphoniella sanborni). Jest wykorzystywany do ograniczania populacji mszyc pod osłonami na wszystkich gatunkach uprawnych.
Fot.1 Mszyce żerujące na liściu truskawki, 07.07.17
[betteroffer taxonomy=”malina_cat”]To co widzisz stanowi tylko niewielki fragment dostępnego artykułu. Możesz już teraz wykupić dostęp do całości klikając w przycisk poniżej.[/betteroffer][betterpay amount=”98.40″ button=”images/buynow_1.png” description=”Dostęp do treści artykułu” validity=”0″ validity_unit=”d” ids=”” taxonomy=”malina_cat”]
Fot.2 Mszyca żerująca na porzeczce – odmiana ‘Ruben’, 08.05.17
Biologia pasożyta
W sprzyjających warunkach cały cykl życiowy mszycarza szklarniowego trwa 12 dni. Najlepszymi warunkami do rozwoju jest temperatura 25°C i wilgotność powyżej 70%. W temperaturze około 30°C skuteczność pasożyta znacznie spada. Pojedyncza samica może złożyć nawet 300 jaj przez cały okres życiowy, czyli 2-3 tygodnie. Składając jajo do wnętrza mszycy różnych stadiów larwalnych, nakłuwa jej ciało za pomocą pokładełka. Rozwój embrionalny parazytoida trwa około 3 dni. Przez ten czas mszyca nadal żeruje, wydaje potomstwo oraz produkuje spadź. W kolejnym etapie wewnątrz ciała mszycy przez 3-4 dni rozwija się larwa, która żerując unieruchamia żywiciela. Po około 7 dniach od złożenia jaja, powstaje poczwarka, a ciało mszycy przybiera postać suchego, rozdętego naskórka tzw. „mumii’, barwy kremowo – złotej. Po około 4 dniach dorosły osobnik wygryza otwór w ciele „mumii” i opuszcza ciało żywiciela. Owady dorosłe są czarne, mają brązowe odnóża, długie czułki i żyłkowane skrzydła. Średnia wielkość ciała to 2 mm, jednak jest to uzależnione od wielkości mszycy, w której pasożytował. Samce parazytoidów rozwijają się z niezapłodnionych jaj i występują mniej licznie niż samice. Mszycarz szklarniowy może zwalczać nawet pojedyncze mszyce występujące na plantacji. W swoim cyklu życiowym samica unieszkodliwia kilkaset mszyc. Samice potrafią zlokalizować mszyce ze znacznych odległości, dzięki zdolności do odbierania sygnałów wydzielanych przez roślinę, która została zaatakowana przez mszyce oraz reakcji na rosę miodowa, która jest źródłem ich pokarmu. Obecność parazytoidów w kolonii mszyc powoduje wydzielanie przez nie feromonów alarmowych.
Fot.3 „Mumia” mszycy spasożytowanej przez mszycarza szklarniowego na malinie uprawianej w tunelu, 26.04.18
Fot.3 Aphidius colemani żerując wewnątrz mszycy powoduje jej nabrzmiewanie, 26.04.18 (uprawa malin w tunelu)
Fot.4 „Mumie” przybierają kolor kremowy lub złoty, 26.04.18 (uprawa malin w tunelu)
fot.5 Otwór wygryziony w ciele mszycy przez osobnika dorosłego mszycarza szklarniowego
Mszycarz szklarniowy występuje w środowisku w sposób naturalny jednak obecnie można nabyć produkty zawierające Aphidius Colemani w postaci mumii mszyc zawierających pasożyty. Preparaty należy stosować w początkowych stadiach występowania mszyc. Po zakupie produkt należy przechowywać bez dostępu światła w temperaturze 8-10°C nie dłużej niż 2 dni. Stosuje się 0,5 – 3 poczwarek/m2 introdukując co 7 dni w zależności od stopnia nasilenia populacji mszyc.
Zespół Doradcy Jagodowego przygotowuje indywidualne programy ochrony biologicznej (tel. 600 46 14 21)
[/betterpay]
